สวัสดีครับ ผม สุวิทย์ คงเพ็ง
ผมมีเรื่องมาเล่าอีกแล้ว สมัยเด็กๆ (คนแก่ชอบเล่าความหลัง) นึกแล้วน่าจะเป็นประโยนช์
เลยหยิบมาเล่า
เรื่องมีอยู่ว่าตอนเด็กๆ ชอบชวนเพือนหนีแม่ไปเที่ยว ไปกันเป็นกลุ่มๆ ไปหาปลาบ้าง
ไปยิงนกบ้าง ถ้าเป็นวันหยุดเรียน จะมีโปรแกรมไปกันตลอด สนุกดี (ตามภาษาเด็กบ้านนอก)
วันนี้ก็เช่นกัน หยุดเรียนช่วงปิดเทอม
ผมเป็นหัวโจก นัดกับเพือนๆ เราจะไปเที่ยวต่างตำบลกัน ไปเที่ยวบ้านเพือน
เป้าหมายคือบ้านเพือน การไปครั้งนี้ต้องเดินกันไป(เหมือนกับครั้งก่อน)
เพราะไม่มีรถ ระยะทาง 10กว่ากิโล มีเพือนร่วมกลุ่มไปทั้งหมด 7คน
พอเดินกันไปสักพัก ต่างคนเริ่มบ่น เพระมันเหนื่อยก็เหนื่อย ร้อนก็ร้อน แต่ไม่คิดกลับหลัง
เดินหน้าลูกเดี่ยว นั่งพักกันไป เดินเล่นกันไปบ้าง (ตามภาษาเด็ก)
แวะหาผลไม้ข้างทางกินกันไป (เริ่มหิว) เดินไปอีกสักพักใหญ่ ก็มีคนขี่จักยาน
แล้วถามพวกผมว่าจะไปไหนกัน
ผมบอกว่าไปบ้านเพือน แก่ก็พูดขึ้นว่า จักยานนั่งได้ 1คน ใครจะไปบ้าง
มีเพือนผมคนหนึ่งบอกว่า "ไป "แล้วกระโดดขี้นรถจักยานไปเลย
โดยไม่ถามเลยว่าเขาจะพาไปไหน มันหันมาบอกผมว่า
" กูไม่ไปกับมึงแล้ว" เดินเหนื่อยจะตาย ตอนนี้ผมมีเพือนเหลือ 6คน
เราไม่ได้คิดอะไร เดินต่อ เพื่อนเริ่มบ่นว่าเหนื่อยบ้าง ร้อนบ้าง (รวมตั้งผมทีบ่น)
แต่ต้องไป เพราะใจมันยากไปเที่ยว เหนื่อยอย่างไรต้องสู้ เวลาผ่านไปไม่นาน
ก็มีคนขี่ มอเตอร์ไซด์มา แล้วก็ถามพวกผมว่า
"จะไปไหนกัน" รถว่างนั่งได้ 3คน ใครจะไปมั้ง เพือน 3คน ไวมาก
พูดพรัอมกันเลย แล้วกระโดดขึ้นรถ ' ผมไปด้วย" กระโดดขึ้นรถ ไปแล้ว4คน เหลือ 3คน
เริ่มหมดแรง เพื่อนหนีไป หมดกำลังใจเดิน ค่อยๆนั่งลงข้างทาง
มองกลับไปข้างหลัง แล้วเอามือลูบหัวตัวเอง รู้นะว่าพวกผมทีเหลือ 3 คนคิดอะไรอยู่
"เมื่อไรจะมาอีกสักคันหน่อ" หมดแรง
รอได้ไม่นานจริงๆ รถอีกคันหนึ่งวิ่งมา แล้วก็ถามเหมือนเดิม
เพื่อนผมและผมก็ตอบเหมือนเดิม( เรียนแบบเพื่อน) แล้วก็ขึ้นรถเขาไป
โดยไม่รู้เลยว่าเขาไปไหน แล้วทีตั่งใจใว้ว่าจะไปบ้านเพื่อนละ ไม่คิดแล้วเพราะมันเหนื่อย
ใครจะพาไปไหน ก็ไปเถอะ ไม่สนแล้ว สรุปว่า เป้าหมายทีจะไป ล้มเลิก ก่อนจะมาไม่ได้คิดอย่างนี้
พอผมโตขึ้น ผมเอาเหตการณ์ วันนั้นมานั่งคิดว่าวันนั้นมันเกิดอะไรขึ้น ทำไมเราถึงไม่ไปบ้าน
เพื่อน แล้วทำไมเพื่อนทีมาด้วยกันเขาวิ่งหนีขี้นรถไปก่อน หรือว่า ผิดทีเรา หรือ ผิดทีเขา พอมาทำธุรกิจ
เครือข่าย เลยนึกออก จึงมาเล่าให้ฟัง เพราะเหนื่อยกับการเดิน นิเอง
**ถ้าคุณไม่ต้องการความล้มเหลวอีก..ผมมีวิธีการที่จะทำให้คุณประสบความสำเร็จ!
กรุณาคลิ๊กที่ลิงค์นี้ http://suwit99.weebly.com/
ผมมีเรื่องมาเล่าอีกแล้ว สมัยเด็กๆ (คนแก่ชอบเล่าความหลัง) นึกแล้วน่าจะเป็นประโยนช์
เลยหยิบมาเล่า
เรื่องมีอยู่ว่าตอนเด็กๆ ชอบชวนเพือนหนีแม่ไปเที่ยว ไปกันเป็นกลุ่มๆ ไปหาปลาบ้าง
ไปยิงนกบ้าง ถ้าเป็นวันหยุดเรียน จะมีโปรแกรมไปกันตลอด สนุกดี (ตามภาษาเด็กบ้านนอก)
วันนี้ก็เช่นกัน หยุดเรียนช่วงปิดเทอม
ผมเป็นหัวโจก นัดกับเพือนๆ เราจะไปเที่ยวต่างตำบลกัน ไปเที่ยวบ้านเพือน
เป้าหมายคือบ้านเพือน การไปครั้งนี้ต้องเดินกันไป(เหมือนกับครั้งก่อน)
เพราะไม่มีรถ ระยะทาง 10กว่ากิโล มีเพือนร่วมกลุ่มไปทั้งหมด 7คน
พอเดินกันไปสักพัก ต่างคนเริ่มบ่น เพระมันเหนื่อยก็เหนื่อย ร้อนก็ร้อน แต่ไม่คิดกลับหลัง
เดินหน้าลูกเดี่ยว นั่งพักกันไป เดินเล่นกันไปบ้าง (ตามภาษาเด็ก)
แวะหาผลไม้ข้างทางกินกันไป (เริ่มหิว) เดินไปอีกสักพักใหญ่ ก็มีคนขี่จักยาน
แล้วถามพวกผมว่าจะไปไหนกัน
ผมบอกว่าไปบ้านเพือน แก่ก็พูดขึ้นว่า จักยานนั่งได้ 1คน ใครจะไปบ้าง
มีเพือนผมคนหนึ่งบอกว่า "ไป "แล้วกระโดดขี้นรถจักยานไปเลย
โดยไม่ถามเลยว่าเขาจะพาไปไหน มันหันมาบอกผมว่า
" กูไม่ไปกับมึงแล้ว" เดินเหนื่อยจะตาย ตอนนี้ผมมีเพือนเหลือ 6คน
เราไม่ได้คิดอะไร เดินต่อ เพื่อนเริ่มบ่นว่าเหนื่อยบ้าง ร้อนบ้าง (รวมตั้งผมทีบ่น)
แต่ต้องไป เพราะใจมันยากไปเที่ยว เหนื่อยอย่างไรต้องสู้ เวลาผ่านไปไม่นาน
ก็มีคนขี่ มอเตอร์ไซด์มา แล้วก็ถามพวกผมว่า
"จะไปไหนกัน" รถว่างนั่งได้ 3คน ใครจะไปมั้ง เพือน 3คน ไวมาก
พูดพรัอมกันเลย แล้วกระโดดขึ้นรถ ' ผมไปด้วย" กระโดดขึ้นรถ ไปแล้ว4คน เหลือ 3คน
เริ่มหมดแรง เพื่อนหนีไป หมดกำลังใจเดิน ค่อยๆนั่งลงข้างทาง
มองกลับไปข้างหลัง แล้วเอามือลูบหัวตัวเอง รู้นะว่าพวกผมทีเหลือ 3 คนคิดอะไรอยู่
"เมื่อไรจะมาอีกสักคันหน่อ" หมดแรง
รอได้ไม่นานจริงๆ รถอีกคันหนึ่งวิ่งมา แล้วก็ถามเหมือนเดิม
เพื่อนผมและผมก็ตอบเหมือนเดิม( เรียนแบบเพื่อน) แล้วก็ขึ้นรถเขาไป
โดยไม่รู้เลยว่าเขาไปไหน แล้วทีตั่งใจใว้ว่าจะไปบ้านเพื่อนละ ไม่คิดแล้วเพราะมันเหนื่อย
ใครจะพาไปไหน ก็ไปเถอะ ไม่สนแล้ว สรุปว่า เป้าหมายทีจะไป ล้มเลิก ก่อนจะมาไม่ได้คิดอย่างนี้
พอผมโตขึ้น ผมเอาเหตการณ์ วันนั้นมานั่งคิดว่าวันนั้นมันเกิดอะไรขึ้น ทำไมเราถึงไม่ไปบ้าน
เพื่อน แล้วทำไมเพื่อนทีมาด้วยกันเขาวิ่งหนีขี้นรถไปก่อน หรือว่า ผิดทีเรา หรือ ผิดทีเขา พอมาทำธุรกิจ
เครือข่าย เลยนึกออก จึงมาเล่าให้ฟัง เพราะเหนื่อยกับการเดิน นิเอง
**ถ้าคุณไม่ต้องการความล้มเหลวอีก..ผมมีวิธีการที่จะทำให้คุณประสบความสำเร็จ!
กรุณาคลิ๊กที่ลิงค์นี้ http://suwit99.weebly.com/